چمدان

همه چیز الکی اتفاق می افتد. من در کنار تو قرار می گیرم. بعد از کنار تو میروم تا با آن چه اتفاق افتاده به بُعد های بی نهایتم حجم بدهم. اصلا همه چیز در نبودن شکل می گیرد. مرگ یک جورش است. رفتن با چمدان ام جور دیگرش. تا وقتی هستی فقط داری سپری می کنی. یک جایی باید نقطه اوج برسد. بعد یا از هم می پاشی یا ساخته می شوی. اگر ساخته شوی یعنی هنوز شجاعت داری اگر از همه بپاشی مجبوری با دروغ به خودت سر کنی... نبودن ها و رفتن ها نقطه ی آغاز اند. تازه زندگی در آن برهه شروع میشود. تازه باید به در و دیوار و هر چیزی که دور و برت هست چنگ بزنی و مشت بکوبی و هی خودت را پیدا کنی ... هی خودت را از میان فکر های مچاله شده بیرون بکشی... خیلی فرقی با باتلاق ندارد... ازیک جایی به بعد فقط دست و پا زدن است...

چمدان...